Target:
ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ & ΠΡΟΕΔΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Region:
Greece
Website:
www.facebook.com

Η μη αποδοχή των αποφάσεων των πολιτικών δικαστηρίων, είχε παραπεμφθεί στο Δικαστήριο των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο παρελθόν.

Το θέμα των συμβασιούχων θα κριθεί ξανά στις 20 Ιανουαρίου του 2011στην πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου ύστερα από νέα αναβολή που δόθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2010.

Το θέμα των συμβασιούχων είναι πρώτα από όλα πολιτικό, εργασιακό, οικονομικό.

Το ζήτημα είναι όμως και νομικό.

Ουσιαστικά το δικαίωμα ενός εργαζόμενου να προσφεύγει στα δικαστήρια τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Η υποτιθέμενη συνταγματική απαγόρευση και η υποκριτική επίκληση της, ακυρώνει ουσιαστικά κάθε δικαστική προστασία και παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Είναι αυτονόητο ότι όλοι οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν την ίδια προστασία ενώπιον του νόμου. Διακρίσεις σε βάρος συγκεκριμένης κατηγορίας εργαζομένων για λόγους δήθεν Δημοσίου Συμφέροντος δεν νοείται στο νομικό πολιτισμό μας.


Αξιότιμε Κ.Επίτροπε, .....

Eίμαστε μία ομάδα συμβασιούχων, η οποία εργάστηκε με ψευδεπίγραφες συμβάσεις επί σειρά ετών σε κενές οργανικές θέσεις του Ελληνικού Δημοσίου καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες χωρίς κανένα ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό δικαίωμα.

Αυτήν την στιγμή βιώνουμε το φάσμα της ανεργίας σε μία πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία χωρίς να έχουμε κανένα οικονομικό βοήθημα από το ταμείο ανεργίας παρότι είχαμε εργοδότη το Ελληνικό Δημόσιο.

Ως αποτέλεσμα αυτής της άδικης μεταχείρισής μας από το Ελληνικό Δημόσιο, αποφασίσαμε να προσφύγουμε στα Ελληνικά Δικαστήρια προκειμένου να ζητήσουμε νομική προστασία και να αποκατασταθεί η εργασιακή δικαιοσύνη.

Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό ενώνουμε τη δική μας υπογραφή και φωνή στη δίκαιη απαίτηση οι έλληνες δικαστές να κρίνουν το ουσιαστικό πρόβλημα και να δικαιώσουν τους εργαζόμενους αυτούς που επί πολλά έτη είναι όμηροι, δέσμιοι της θέλησης του εργοδότη τους και που πολλές φορές βρέθηκαν ουσιαστικά, χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, που για όλους τους εργαζόμενους θεωρούνται αυτονόητα (μισθός, επιδόματα, ασφάλιση, δικαιώματα στην μητρότητα, αποζημίωση απόλυσης, συνδικαλιστικά δικαιώματα)

Η επίκληση από τους εκπροσώπους του Ελληνικού Δημοσίου του Προεδρικού Διατάγματος Παυλόπουλου 164/2004 και του άρθρου 103 του Συντάγματος ως βασικών νομικών γραμμών απαγόρευσης για τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή έργου σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου από τα Ελληνικά Δικαστήρια, αποτελεί ωμή και κατάφωρη παραβίαση του δικαιώματος νομικής προστασίας των συμβασιούχων, όταν οι συμβάσεις εργασίας με το Ελληνικό Δημόσιο είναι ψευδεπίγραφες και με αυτές αναμφίβολα καλύπτονται πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Το ίδιο παράτυπες επίσης είναι και οι απαγορεύσεις μετατροπής των συμβάσεων δήθεν “μαθητείας” (οι οποίες ενημερωτικά στην χώρα μας έχουν διάρκεια από 18 μήνες, έως και πλέον των 60 μηνών!) σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου.



Με την παρούσα Καταγγελία μας προσφεύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και κάνουμε έκκληση να προβείτε σε όλες τις θεσμοθετημένες ενέργειές εκ μέρους σας, για να προστατεύσετε τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματά μας ως Ευρωπαίων πολιτών, από την αυθαίρετη αυτή νομική ερμηνεία του άρθρου 103 του Συντάγματος και του Προεδρικού Διατάγματος Παυλόπουλου 164/2004 από την πλευρά των Ελληνικών Δικαστηρίων, την ασφυκτική πίεση της πολιτικής εξουσίας όσον αφορά την έκβαση των δικαστικών αποφάσεων και την προσπάθεια έκδοσης μίας Δικαστικής απόφασης-πιλότου με αρνητικές εισηγήσεις ενόψει κρίσιμης δίκης στην πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, η οποία θα ανατρέπει οριστικά τις ελπίδες που έχουν δημιουργήσει στους συμβασιούχους αρκετές ευνοϊκές γι΄ αυτούς αποφάσεις Πρωτοδικείων και Εφετείων σε διάφορες Περιφέρειες της χώρας και θα περιορίζει τις μελλοντικές δικαστικές αξιώσεις τους.



ΕΠΕΙΔΗ,

Παραβιάζεται η Αρχή του Κράτους Δικαίου, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και συγκεκριμένα τα άρθρα 6,13,14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και είναι αυτονόητο ότι όλοι οι εργαζόμενοι μεταξύ των οποίων και οι εργαζόμενοι με κάθε νομικής μορφής ελαστική σχέση εργασίας απολαμβάνουν την ίδια προστασία ενώπιον του νόμου.



ΕΠΕΙΔΗ,

Διακρίσεις σε βάρος συγκεκριμένης κατηγορίας εργαζομένων για λόγους δήθεν Δημοσίου Συμφέροντος δεν νοείται στο νομικό πολιτισμό μας.



ΕΠΕΙΔΗ,



Ουσιαστικά το δικαίωμα ενός εργαζόμενου να προσφεύγει στα δικαστήρια τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η δε υποτιθέμενη Συνταγματική απαγόρευση και η υποκριτική επίκλησή της, ακυρώνει ουσιαστικά κάθε δικαστική προστασία, δυνατότητα ελέγχου της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Τα Δικαστήρια, είναι υποχρεωμένα να εξετάσουν και να διαγνώσουν την πραγματική φύση μίας εργασιακής σχέσης. Αυτός είναι ο σκοπός τους.



ΕΠΕΙΔΗ,



Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με την απόφαση του το 2006 (C-212/04,) όπως αναμενόταν καταδίκασε την Ελλάδα. Ο Άρειος Πάγος με την απόφαση της Ολομελείας του (18/2006) θεώρησε, ότι ανεξαρτήτως Συνταγματικής απαγόρευσης η φύση μίας εργασιακής σχέσης ανήκει στην δικαιοδοσία των δικαστηρίων που κρίνουν ανάλογα με την περίπτωση. Η απόφαση αυτή ουσιαστικά βασίστηκε στο και σήμερα ισχύοντα Νόμο 2112/1920 που προστατεύει τους εργαζόμενους ορισμένου χρόνου. Θα έλεγε κανείς ότι το θέμα επιτέλους είχε βρει το δρόμο του. Οι εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, είχαν αποκτήσει το αυτονόητο δικαίωμα της δικαστικής προστασίας. Ύστερα όμως από πρωτοφανείς παρεμβάσεις, επιχειρήθηκε το βίαιο κλείσιμο του θέματος.



ΕΠΕΙΔΗ,

Η παρ. 8 του άρθρου 103 του Συντάγματος, που απαγορεύει την «μετατροπή» των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή έργου σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, αναφέρεται μόνο στις συμβάσεις ή σχέσεις εργασίας που συνάπτονται ως ορισμένου χρόνου, σύμφωνα με το Σύνταγμα και που πράγματι υπηρετούν την κάλυψη πρόσκαιρων κ.λπ. αναγκών. Το Σύνταγμα δηλαδή -κατ' ορθή και συνεπή προς τον εαυτό του ερμηνεία-δεν απαγορεύει την «αναγνώριση» ότι οι συμβάσεις που ψευδεπίγραφα χαρακτηρίζονται ως «ορισμένου χρόνου» ή «έργου», ενώ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες είναι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου. Απαγορεύει μόνο τη «μετατροπή» των γνήσιων συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή έργου (εκείνων δηλαδή που πράγματι καλύπτουν πρόσκαιρες και λοιπές ανάγκες) σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου. Άλλωστε η σύναψη συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου για την κάλυψη παγίων και διαρκών αναγκών του δημοσίου τομέα, παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα, πράγμα που σημαίνει ότι παραβίαση του Συντάγματος συνιστά η διατήρηση του υπάρχοντος μείζονος κοινωνικού προβλήματος των συμβασιούχων εργαζομένων κάθε νομικής κατηγορίας και ψευδεπίγραφης σύμβασης, ενώ αντιθέτως και Συνταγματικά επιβεβλημένη είναι η επίλυση του.





ΕΠΕΙΔΗ,

Το άρθρο 103 του Συντάγματος απαγορεύει την Νομοθετική μετατροπή, όχι την αναδρομική (από την πρώτη μέρα της πρώτης σύμβασης) δικαστική διάγνωση μιας τέτοιας σύμβασης ως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Άλλωστε η μεταβατική διάταξη του άρθρου 118 του Συντάγματος ρητά εξαιρεί διαδικασίες τακτοποίησης που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με την Οδηγία 99/70/ΕΚ του Συμβουλίου της 28ης – 06.1999 σχετικά με τις συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και τις αποφάσεις του ΔΕΚ(ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ), ο Ν.2112/1920 είναι ισοδύναμο νομοθετικό μέτρο προστασίας των συμβασιούχων.

Ο δε Ν.2112/1920,άρθρο 8, δεν έχει καταργηθεί μέχρι και σήμερα από καμία μεταγενέστερη διάταξη.

Η Οδηγία 99/70/ΕΚ έχει υπερνομοθετική ισχύ ενώ τα ΠΔ δημοσιεύτηκαν μόλις το 2004.



Ο Ν.21920/94 - άρθρο 21 επιτρέπει την πρόσληψη συμβασιούχων ορισμένου χρόνου ΜΟΝΟ για την κάλυψη έκτακτων και πρόσκαιρων παροδικών αναγκών.



ΕΠΕΙΔΗ,

η παρούσα Καταγγελία μας είναι νόμιμη και στηρίζεται σε αληθινά στοιχεία. Γι΄ αυτό έχει κάθε νόμιμο λόγο να γίνει δεκτή.

Στα πλαίσια αυτά, παρακαλούμε να προβείτε σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για τη διερεύνηση της συμβατότητας με το Ευρωπαϊκό δίκαιο.

Με εκτίμηση

Monsieur le Commissaire,

Nous sommes un groupe d’entrepreneurs qui ont travaillé sur des contrats pseudonymes pour plusieurs années à des postes vacants permanents dans le secteur public en couvrant des besoins permanents et durables sans aucun droit d’assurance et de retraite.

Actuellement, on est au chômage dans une période économique très difficile sans avoir aucune aide financière de la caisse de chômage malgré le fait que notre employeur était l’Etat Grec.

A la suite de ce traitement injuste par le Gouvernement Grec, on a décidé de recourir aux Tribunaux Grecs afin de demander la protection juridique et pour que la justice du travail soit rétablie.

Tous ceux qui signent ce document, nous joignons tous notre voix à signer et à seulement affirmer que les juges Grecs doivent examiner

la question au fond et reconnaître les droits des employés qui depuis de nombreuses années sont des otages, prisonniers de la volonté de leur employeur et souvent ils ont été sensiblement sans droits fondamentaux du travail qui sont suffisamment explicites pour tous les autres travailleurs (salaire, avantages sociaux, assurance, les droits de maternité, les indemnités de licenciement, les droits syndicaux).

L’invocation des représentants du Gouvernement Grec du Décret Présidentiel 164/2004 et de l’Article 103 de la Constitution que les lignes directrices de base juridique interdisent la conversion des contrats temporaires ou de contrats de travail à des contrats de durée indéterminée par les Tribunaux Grecs, constitue une violation brutale et flagrante du droit à la protection juridique des entrepreneurs lorsque les contrats de travail avec le Gouvernement Grec sont des contrats pseudonymes et couvrent certainement des besoins permanents et durables.

La même chose qui est également irrégulière ce sont les interdictions sur la conversion des contrats d’apprentissage soi-disant (on vous informe que ces contrats ont une durée dans notre pays de 18 mois, jusqu’au plus de 60 mois!) à des contrats de durée indéterminée.

A l’aide de cette pétition, nous avons recours à la Commission Européenne et nous vous exhortons à prendre toutes les mesures légales de votre part pour protéger nos droits civils et politiques, nous en tant que citoyens européens, de l'interprétation juridique arbitraire de l'Article 103 de la Constitution et du Décret Présidentiel de Pavlopoulos 164/2004 de la part des Tribunaux Grecs, la mainmise du pouvoir politique sur le résultat des décisions de justice et la tentative de rendre une décision judiciaire-pilote avec une vision négative en vue d’un procès décisif à la Procédure Complète Plénière de la Cour Suprême, qui renversera définitivement les espérances qui ont été créées par plusieurs décisions favorables pour les entrepreneurs du secteur public,(des décisions de Première Instance et des Tribunaux d'Appel dans diverses régions du pays) et va limiter leurs futures actions en justice.




ATTENDU QUE

Le principe de l’Etat de Droit est violé, les droits humains fondamentaux et notamment ses articles 6,13,14 de la Convention Européenne des droits de l'homme et il est évident que tous les employés y compris les employés de quelque forme juridique de la relation d'emploi flexible jouissent de la même protection devant la loi.

ATTENDU QUE

La discrimination contre un groupe particulier de travailleurs pour le bien public allégué ne peut pas être acceptée par la culture juridique.



ATTENDU QUE

Essentiellement, le droit de recourir aux Tribunaux de la part de l’employé est mis en question. Quant à l’interdiction prétendue constitutionnelle et son invocation hypocrite, elle annule essentiellement toute sorte de protection juridique, elle favorise la capacité des employeurs à contrôler les employés de façon arbitraire et elle viole les droits humains fondamentaux. Les Tribunaux sont tenus d'examiner et de diagnostiquer la nature même d'une relation de travail. Celle-ci est leur objectif.





ATTENDU QUE


La décision de la Cour Européenne en 2006 (C-212/04,) comme prévu a condamné la Grèce. La Cour Suprême dans la décision de la Plénière (18/2006) a révélé que quelle que soit l'interdiction constitutionnelle, la nature d'une relation de travail est placé sous la juridiction des Tribunaux qui jugent selon le cas. La décision a été basée essentiellement sur le droit existant actuellement de la Loi 2112/1920, qui protège les travailleurs à durée déterminée. On pourrait dire que la question a finalement trouvé sa voie. Les travailleurs en contrats à durée déterminée, avaient acquis le droit naturel de la protection judiciaire. Cependant, après une intervention sans précédent, la fermeture violente de la question a été réalisée.




ATTENDU QUE

Le paragraphe 8 de l'Article 103 de la Constitution, qui interdit la "conversion" des contrats à durée déterminée ou de contrats de travail à durée indéterminée, ne vise que les contrats ou relations de travail conclus pour une durée déterminée en conformité avec la Constitution et servent vraiment à couvrir des besoins temporaires ou d’autres sortes de besoins. La Constitution qu’il est équitable et conforme à sa notion ne fait pas obstacle à la «reconnaissance» que les contrats falsifiés classés comme «de durée déterminée» ou « de travail» tout en couvrant les besoins permanents et durables sont des contrats à durée indéterminée. Il interdit seulement la «conversion» des contrats initiaux, à durée déterminée ou de travail (ceux qui effectivement couvrent les besoins temporaires et autres) aux contrats à durée indéterminée. En outre, les contrats ou relations de travail pour couvrir les besoins permanents et durables du secteur public, violent directement la Constitution, ce qui signifie qu'une violation de la Constitution constitue la préservation du problème social majeur des travailleurs contractuels de toutes catégories et des contrats pseudonymes ,alors qu'en fait d’après la Constitution il est impératif de le résoudre.





ATTENDU QUE




L'Article 103 de la Constitution interdit le changement de législature, pas l’effet rétroactif (à partir du premier jour du premier contrat) diagnostic juridique de ce type du contrat comme un contrat de travail à durée indéterminée.
En outre, la disposition transitoire de l'article 118 de la Constitution exclut expressément les procédures de règlement en cours.
Conformément à la Directive 99/70/CE du 28 au 06/1999 sur les contrats à durée déterminée et les décisions de la CJCE (Cour de justice), la loi N.2112/1920 constitue une mesure juridique équivalente pour protéger les entrepreneurs.
Et la Loi N.2112/1920, l'article 8, toutefois, n’a pas été supprimée jusqu'à présent par une ordonnance subséquente.
La Directive 99/70/CE a de la force ypernomothetiki(cette Directive a plus de pouvoir que la Législation) tandis que les Décrets Présidentiels ont été publiés jusqu'en 2004.

La Loi N.21920/94 - L'Article 21 permet le recrutement des contractuels à temps limité SEULEMENT pour couvrir des besoins extraordinaires et temporaires.

ATTENDU QUE



la pétition présente est légale et fondée sur des données réelles. Ainsi, elle représente chaque motif légitime d'être acceptée.

Dans ce contexte, veuillez faire toutes les actions en justice pour enquêter sur la compatibilité avec le Droit Européen.

Cordialement

Sign this petition

[?]
Verify (check then click Sign) [?]

GoPetition respects your privacy.

Petition tags: , , , , ,